Η Τουρκία μπορεί να θέτει όρους όπως τη σύνδεση του προσφυγικού με το ξεπάγωμα των διαπραγματεύσεων για ένταξή της στην κοινότητα ή κατάργηση της βίζας για τους τούρκους πολίτες, η Ελλάδα όμως δεν επιτρέπεται να συνδέει το προσφυγικό με τη διαδικασία αξιολόγησης. Αναλογιστείτε ότι η Τουρκία δεν είναι καν συνδεδεμένο μέλος στην ένωση!
Τέτοιο πάτο, το Status της χώρας στο ευρωπαϊκό γίγνεσθαι, δεν έχει ματαδεί.

Στις πιο θλιβερές "παράπλευρες απώλειες" του προσφυγικού ζητήματος εγώ έχω να προσθέσω κι αυτή την απολεσθείσα άποψη ότι στη χώρα μας οι πρόσφυγες έχουν ένα κάποιο μέλλον...
Τραγικό.

"...την κατάσταση και τις προκλήσεις που αντιμετωπίζει η Αυστρία...".
Ένας κόσμος που πάει κι ένας που έρχεται.
Άραγε, "ενοποίηση" σε τι άλλο εκτός από ενοποίηση σε "καταστάσεις και προκλήσεις" θα γίνει;

Είμαι πεπεισμένος ότι το πρόβλημα αυτής της χώρας δεν είναι ότι δεν έχουμε σοβαρή κυβέρνηση αλλά ότι όλοι οι άλλοι προσπαθούν να καταδείξουν με ποικίλους τρόπους, θεμιτούς, αθέμιτους και απαράδεκτα αθέμιτους, ότι δεν έχουμε σοβαρή κυβέρνηση.
Κι αυτό είναι πιο σύνθετο...

Άσχετο και ίσως γραφικό, πλέον: Η Σερβία - χώρα που συντάσσεται με το επαίσχυντο κι ανθελληνικό κλαμπ των 9 - δεν είναι η χώρα, την οποία κάποτε είχαμε - μόνοι εμείς - υποστηρίξει πολιτικά και ανθρωπιστικά, σε πολύ δύσκολη στιγμή της σύγχρονης ιστορίας της;

Να έρχεσαι…


Να έρχεσαι
Απ΄ όποιο πέλαγος εσύ διαλέγεις
Δεν έχει σημασία καμιά για μένα
Εγώ θέλω να πιάνεις γιαλό, να σιμώνεις
Να ρίχνεις και να δένεις πάνω στις δέστρες μου
Με τις ασύγκριτες ηδονικές θηλιές σου
Να γέρνεις ήρεμα όταν η απαντοχή άμπωτη έχει
Κι όταν δεν έχει πάλι να γέρνεις γλυκά…

Να έρχεσαι
Χωρίς πριν, χωρίς μετά, χωρίς πρόνοιες
Ν΄ ανταμώνουμε στο εύξεινο του κόλπου σου
Να ματώνουμε τη σάρκα πάνω στ΄ απόκρημνα πάθη μας
Ν΄ αφρίζουμε σα λυσσασμένα κύματα
Κι η αλισάχνη των πόθων μας να καταλύει τα μέλη
Ναι,
έτσι ν΄ ανταμώνουμε
Και να ναι αυτό το αντάμωμα
Στερνή, ανταριασμένη ώρα.

Πολύ σωστές οι επισημάνσεις, με τη διαφορά ότι, αν απαιτείται έγγραφη δέσμευση μεταξύ εταίρων για διαχειριστικά ζητήματα, και δεν αρκεί ο προφορικός λόγος, αμφισβητείται ευθέως η έννοια του "εταίρου", κι ως εκ τούτου χρειάζεται επαναπροσδιορισμός των όρων "αξιοπιστία", "εμπιστοσύνη", "συνεργασία", αυτών ακριβώς, που τα τελευταία χρόνια μας κραδαίνουν, προσπαθώντας να ξεγελάσουν εαυτούς και αλλήλους.

Deja vu με μνημόνιο και προσφυγικό

Αν υποτιμήσεις ένα πρόβλημα, πρέπει να είσαι πολύ τυχερός για να μην το βρεις μπροστά σου. Είναι ένας κανόνας της ζωής που βρίσκει πιστή εφαρμογή και στην πολιτική, γράφει ο Γιώργος Χατζηλίδης.

naftemporiki.gr|Από Naftemporiki