"...την κατάσταση και τις προκλήσεις που αντιμετωπίζει η Αυστρία...".
Ένας κόσμος που πάει κι ένας που έρχεται.
Άραγε, "ενοποίηση" σε τι άλλο εκτός από ενοποίηση σε "καταστάσεις και προκλήσεις" θα γίνει;

Είμαι πεπεισμένος ότι το πρόβλημα αυτής της χώρας δεν είναι ότι δεν έχουμε σοβαρή κυβέρνηση αλλά ότι όλοι οι άλλοι προσπαθούν να καταδείξουν με ποικίλους τρόπους, θεμιτούς, αθέμιτους και απαράδεκτα αθέμιτους, ότι δεν έχουμε σοβαρή κυβέρνηση.
Κι αυτό είναι πιο σύνθετο...

Άσχετο και ίσως γραφικό, πλέον: Η Σερβία - χώρα που συντάσσεται με το επαίσχυντο κι ανθελληνικό κλαμπ των 9 - δεν είναι η χώρα, την οποία κάποτε είχαμε - μόνοι εμείς - υποστηρίξει πολιτικά και ανθρωπιστικά, σε πολύ δύσκολη στιγμή της σύγχρονης ιστορίας της;

Να έρχεσαι…


Να έρχεσαι
Απ΄ όποιο πέλαγος εσύ διαλέγεις
Δεν έχει σημασία καμιά για μένα
Εγώ θέλω να πιάνεις γιαλό, να σιμώνεις
Να ρίχνεις και να δένεις πάνω στις δέστρες μου
Με τις ασύγκριτες ηδονικές θηλιές σου
Να γέρνεις ήρεμα όταν η απαντοχή άμπωτη έχει
Κι όταν δεν έχει πάλι να γέρνεις γλυκά…

Να έρχεσαι
Χωρίς πριν, χωρίς μετά, χωρίς πρόνοιες
Ν΄ ανταμώνουμε στο εύξεινο του κόλπου σου
Να ματώνουμε τη σάρκα πάνω στ΄ απόκρημνα πάθη μας
Ν΄ αφρίζουμε σα λυσσασμένα κύματα
Κι η αλισάχνη των πόθων μας να καταλύει τα μέλη
Ναι,
έτσι ν΄ ανταμώνουμε
Και να ναι αυτό το αντάμωμα
Στερνή, ανταριασμένη ώρα.

Πολύ σωστές οι επισημάνσεις, με τη διαφορά ότι, αν απαιτείται έγγραφη δέσμευση μεταξύ εταίρων για διαχειριστικά ζητήματα, και δεν αρκεί ο προφορικός λόγος, αμφισβητείται ευθέως η έννοια του "εταίρου", κι ως εκ τούτου χρειάζεται επαναπροσδιορισμός των όρων "αξιοπιστία", "εμπιστοσύνη", "συνεργασία", αυτών ακριβώς, που τα τελευταία χρόνια μας κραδαίνουν, προσπαθώντας να ξεγελάσουν εαυτούς και αλλήλους.

Deja vu με μνημόνιο και προσφυγικό

Αν υποτιμήσεις ένα πρόβλημα, πρέπει να είσαι πολύ τυχερός για να μην το βρεις μπροστά σου. Είναι ένας κανόνας της ζωής που βρίσκει πιστή εφαρμογή και στην πολιτική, γράφει ο Γιώργος Χατζηλίδης.

naftemporiki.gr|Από Naftemporiki

Έφυγε ο Umberto Eco.
Είναι εδώ όμως ο Umberto Echo της... συνείδησής μας...

Κι όμως, δεν παρήλασαν όλοι
Η θέση της γάτας του εκλιπόντος λαϊκού βάρδου
στο περβάζι του τηλεοπτικού παραθύρου
παραμένει άδεια...
(Ο Umberto Ec(h)o της συνείδησής σας... )

Φρίκη!
το μυστήριο, με το διαμελισμένο σε μικρές χωνευτικές χαψιές συμβάν, το προορισμένο για την ανθρωποφάγο περιέργεια, παραμένει ακέραιο!

Η στιγμή του απεγκλωβισμού στο αναποδογυρισμένο αυτοκίνητο του Παντελή Παντελίδη

Τις προσπάθειες των πυροσβεστών για &ta

huffingtonpost.gr

Νομίζω ότι αυτή η ραθυμία της κυβέρνησης αναφορικά με τα μπλόκα των αγροτών, ειδικά αυτών που έχουν κλείσει σύνορα, θα πρέπει να τελειώσει.
Οι ιδεολογικοί φραγμοί που εμποδίζουν παρεμβάσεις κι επεμβάσεις στο πρόβλημα έχουν ένα όριο ανοχής.
Ο λογαριασμός μεγαλώνει ολοένα, κι απ΄ ότι ξέρω δε θα τον πληρώσουν οι κύριοι και οι κυρίες κυβερνώντες.

Κι επειδή ακούω διάφορες ανοησίες περί "απώλειας της Εθνικής κυριαρχίας", αναφορικά με την εμπλοκή του ΝΑΤΟ στο προσφυγικό, σπεύδω να πω ότι απώλεια Εθνικής κυριαρχίας είναι αυτό που ζούμε τώρα, και που αδύνατούμε, με τα γνωστά και τα όποια υποσχόμενα μέσα, να διαχειριστούμε.
Η λογική λέει ότι έχεις ανύπαρκτη ή, στην καλύτερη, μειωμένη κυριαρχία πάνω σε ότι αδυνατείς να διαχειριστείς, διπλωματικά κι επιχειρησιακά.
Ένα ευφυές πολιτικό σύστημα απορροφά όλους τους κραδασμούς που προέρχονται από λύσεις που προωθούνται ή επιβάλλονται ερήμην του. Μένει να δούμε πόσο ευφυές είναι αυτό το σύστημα, και πως θα ελιχθεί.

Κι όπως είπε ένας άλλος δικός μας "παραμυθάς", ο ποιητής Τ. Λειβαδίτης, "η ποίηση είναι σα ν΄ ανεβαίνεις μια φανταστική σκάλα για να κόψεις ένα ρόδο αληθινό".
Αναζητείστε τις δικές σας φανταστικές "σκάλες". Ο Τριβιζάς τη βρήκε σ΄ ένα ασήμαντο πικροκέρασο.
Το ασήμαντο κι όχι το σημαντικό σώζει πολλές φορές, φτάνει να το πιστέψουμε.

"Όσκαρ παραμυθιού" στον Ευγένιο Τριβιζά που ξεπέρασε τη Disney - TopNews.gr - Ειδήσεις

Ο υπέροχος παραμυθάς Ευγένιος Τριβιζάς έλαβε το "Όσκαρ παραμυθιού" για το ηλεκτρονικό βιβλίο «Little Emily», ξεπερνώντας ακόμα και τη Disney. Πιο…

Από Topnews.gr

Αν ήμουν πρωθυπουργός...τι γελάτε; εδώ που φτάσαμε μπορείς και να μη γίνεις αν το θέλεις...αν ήμουν πρωθυπουργός, λοιπόν, θα είχα συμφωνήσει με το Eurogroup σε κοινή ανακοίνωση προς τα μέσα και τους πολίτες να σφραγιστεί το κλείσιμο της αξιολόγησης, με το γνωστό κόστος, και ταυτόχρονα να ανακοινωθεί επισήμως η έναρξη συνομιλιών για τη ρύθμιση του χρέους.
Διότι εκείνο που δεν έχουμε καταλάβει είναι ότι οι όποιες μικροβελτιώσεις στα πακέτα εξουδετερώνονται συν τω χρόνω από τις κοστοβόρες καθυστερήσεις που απαίτησαν για να επιτευχθούν.
Πού μυαλό όμως για τέτοιες έλλογες ερμηνείες και υπερβάσεις.

Αφού και το κλείσιμο των δρόμων είναι ούτως ή άλλως παράνομο, ας στήσουν οι αγρότες πάγκους στα μπλόκα, πουλώντας τα προϊόντα τους στο 1/3 της τιμής των S.M, χωρίς αποδείξεις, αντί να τα χύνουν και να τα σκορπούν στους δρόμους.
Αυτή θα ήταν μια πράξη προσφοράς στο σύνολο, θα ήταν ένα χτύπημα "κάτω απ΄ τη μέση" στην κυβέρνηση, και μια πρόσκαιρη λύση αναπλήρωσης μέρους των χαμένων τους εισοδημάτων.
Πόση απόσταση απ΄ τα αυτονόητα.

Παρακολουθώντας όλες αυτές τις μέρες τα σχόλια και τους ύμνους για την ανθρωπιά και την αυταπάρνηση των νησιωτών του Αιγαίου, αναφορικά με το θέμα της αντιμετώπισης της προσφυγικής ροής προς τα νησιά, σκέφτομαι ότι ίσως κι ο Πολωνός ή ο Ούγγρος, αν βρίσκονταν στην ίδια γωνιά κι ανατιμετώπιζαν το ίδιο δράμα, με όλες τις συντεταγμένες τους, θα αντιδρούσαν ενδεχομένως με τον ίδιο ή αντίστοιχο τρόπο απέναντι στο πρόβλημα. Γιατί πιστεύω ότι πέρα κι ανεξάρτητα από ιδεολογίες, καταβολές, μόρφωση, ιστορία, παράδοση, αξιακά συστήματα, υπάρχει βαθιά στο ανθρώπινο γονιδίωμα ο σπόρος του "βοηθείν" και του "συντρέχειν".
Είναι η φύση του ανθρώπου, ηλίθιε! για να γίνω λίγο πιο...γραφικός.
Εξουδετερώνει αυτόν τον σπόρο μόνο η απόσταση από τα πράγματα.

Το ερώτημα δεν είναι αν ο Έλληνας ασχολείται με την ποίηση. Δευτερεύον, φρονώ. Το ερώτημα είναι αν θέλει ποίηση, που να μπορεί να τη βάλει στο τραπέζι ή να τη φορέσει ως πανωφόρι, ή αν θέλει ποίηση που θα τον στείλει να κάνει  τον γύρο του γνωστού ορατού του κόσμου, ασθμαίνοντας πνευματικά.
Αν κρίνω από την προσέλευση και τα σχόλια σε χθεσινή παρουσίαση μέτριας ποιήτριας, τείνω να καταλήξω στην πρώτη εκδοχή.

Να σταματήσει η κυβέρνηση να δηλώνει δημαγωγικώς ότι οι απεργίες και οι κινητοποιήσεις την ενισχύουν διαπραγματευτικά. Η ιστορία και η λογική ερμηνεία αποδεικνύει ότι οι δανειστές δεν ενδιαφέρονται για την κοινωνική συνοχή και την πολιτική σταθερότητα σ΄ αυτή τη χώρα.
Το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι η εξυπηρέτηση του χρέους της χώρας και των παρελκόμενων τοκοχρεωλυσίων.